| آن که مه غاشیه زین چو غلامان کشدش |
|
گر چه جان را نبود قوت این گستاخی |
|
هر دم از یاد لبش جان لب خود میلیسد |
|
جانب محو و فنا رخت کشیدند مهان |
|
ای بسا جان که چو یعقوب همی زهر چشد |
|
هر کسی کو بتر از وی خرد فخر کند |
|
هر که در دیده عشاق شود مردمکی |
|
کافر زلف وی آن را که ز راهش ببرد |
|
شمس تبریز مرا عشق تو سرمست کند |
